moje pięć groszy

Czasem niedobrze być w mniejszości, ale ciekawie.

Od jakiegoś czasu More & More straszy mnie swą aktualną modelką:

Ubrania mają niezłe, jakość dobra a nawet bardzo dobra, ceny przyzwoite. Ale sklepy zaczęłam omijać, żeby nie trafić na to straszydło w wersji wielkoformatowej.
Online niestety nie jest lepiej....



Nie wiem, kto to jest. Modelka jakaś. Może dziś modelka ma mieć po prostu dobrą figurę i tyle. Ale reszta aparycji też chyba nie musi od razu odstręczać?

I tak "przypadkiem" pod temat trafił się artykuł o Charlotte Rampling. I znów nie wiem, kto to - z artykułu wynika, że aktorka. Nie powinnam czytać w pracy, bo mało się nie udławiłam ze śmiechu czytając:

"Jak ważny był wygląd w pani życiu?

Odkąd pamiętam, miałam głęboką świadomość tego, że jestem piękna."

Nooo, niestety, może ja jestem zgryźliwa-złośliwa, ale do artykułu dołączono zdjęcia, więc nic z tego. Nie, nie jest pani piękna i nawet w młodszym wieku też pani nie była. Ja wiem, że każdemu podoba się co innego, ale jednak jest pewna konwencja piękna i tego się nie przeskoczy.

Dobry wygląd wiele ułatwia w życiu, to prawda. Ale w tym przypadku to wiara w siebie i ogromna siła sugestii a nie uroda.

W ramach okresowego odchamiania udamy się w niedzielę do teatru. Tym razem będzie lekko i przyjemnie, jako że czeka nas pogadanka Steffena Möllera pt. "Expedition zu den Polen - Eine Reise mit dem Berlin-Warschau Express". Ale MM jeszcze tego nie wie, bo na pytanie: "Chcesz wiedzieć czy chcesz niespodziankę?" padła odpowiedź: "Powiedz mi, ale kiedy indziej, bo teraz nie mam do tego głowy.". A mnie się nie spieszy kiedy indziej mówić, bo bilety już kupione i nie żeby się rozmyślił, jak się dowie ;-)
Ciekawe, co za ludzie tam będą jako publika.

Patrzę sobie na kwitnące kasztany i błogo mi, ze maturę mam zdaną i drugi raz nie muszę. Ale informacje się o uszy jednak obijają i tak sobie myślę, że matematyka to horror obowiązkowy, ale kto (KTO?!) zdaje maturę z WOSu?

I myślałby kto, że to koniec niespodzianek a tu bezgraniczne zdumienie: wiedza o tańcu jako przedmiot maturalny. Brak mi słów więc powiem tylko tyle:

"- Jesteście martwi!"

Powiało grozą, ale najgorsze w tym wszystkim, w całym tym smutnym, obskurnym obrazie partyjnej dominacji i inwigilacji nie są ani tortury, ani ohydne warunki życia. Tak wiele z proroctwa Orwella stało się już faktem. Ale najgorsze pozostaje bez zmian: to, że człowiek, jak każde zwierzę, boi się bólu. I żeby go uniknąć, zrobi naprawdę wszystko - sprzeda ojca i matkę, zapomni o wszelkich ideałach. Trafiają się wyjątki, owszem. Ale są tak wyjątkowe, że to chyba legendy.

Wniosek z tego taki, że ból to siła.

Winston zdradził Julię - przynajmniej we własnym mniemaniu - dopiero, gdy skonfrontowano go z jego największym strachem. Pokój 101 to miejsce, gdzie nie biją a mimo to łamią człowieka.
Bones heal, but glory is forever... fizyczny ból, choć wydaje się nieznośny, zawsze się kończy - albo ustaje, albo umierasz. Ale gdy nie ma powodów do 'glory'? Gdy wstyd spojrzeć innym w oczy, samemu w lustro?

Ciało funkcjonuje, ale jesteś martwy.

Przede mną koleś w marmurkowym dżinsie zalatujący wczorajszym piciem, z twarzy takie "pół roku bez wyroku".

Z lewej okienko, które tym razem jakoś niewiele miało ciekawego do pokazania.

W rękach powrót do klasyki - "Rok 1984".

Z prawej pan o nazwisku jak sklep sportowy w mieście, do którego lecimy. O niebywale jak na mężczyznę 50+ szczupłych i przez to jakoś niemęskich przedramionach.

Za to z tyłu... Za mną lalka o wygładzonych włosach i równie gładkim czółku nieskalanym żadną myślą, lat jakieś 25, kilogramów niewiele więcej. Obok niej pan w okularach, cały lot przeglądał (teoretycznie omawiał z lalką, praktycznie monologował) życiorysy osób ubiegających się o jakieś stanowisko. Przeglądał, trochę cytował i wyśmiewał.
Wyśmiewał doświadczenie życiowe obcych ludzi, ich drogę z może i małego miasteczka poprzez szkoły, uniwersytety i kursy do- lub przeszkalające.
Wyśmiewał a mnie przemknęło przez myśl: "Jakie to polskie!..".
Niestety.